1. met de auto naar Turkije en terug

    Een ongelofelijk mooi en leuk avontuur. Is het niet vermoeiend? Oh jazeker, maar het is het uitendelijk wel waard. Het gaat niet om het feit dat je minder betaald dan voor een vliegticket, maar wel om het feit dat het spannender, aantrekkelijker en leuker is. Je ziet tig landen die je normaal gesproken niet zo snel zou bezoeken, andere culturen, andere mensen, andere wegen. Dat maakt het voor mij zo leuk. Ik moet zeggen dat het veel wilskracht en geduld vergt, dat zeker, maar als je eenmaal begint te rijden en je doel vast staat, dan maak je het ook uiteindelijk af.

    De trip van 3500 kilometer begon voor mij een kleine 6 weken geleden, toen ik vanuit Rotterdam vertrok naar Ankara. De eerste paar honderd kilometers is het natuurlijk heel makkelijk. Je rijdt door Nederland richting Duitsland via Breda en Venlo, waar je 130 mag rijden. Altijd fijn, natuurlijk. Daarna kom je in Duitsland waar je makkelijk de 200 kan halen als je een beetje fatsoenlijk kan rijden. Uiteraard houdt dat een keer op en dat punt is helaas in Duitsland zelf. Dit vanwege de wegwerkzaamheden te Nürnberg waar je van 4 naar anderhalve strook gaat. Anderhalf omdat het eigenlijk 1 strook en de helft van de tweede is, waardoor je met veel pijn en moeite de auto’s aan de rechterkant kan inhalen. Dit kost natuurlijk veel tijd en gaat ten koste van je energie, die met de uur steeds minder begint te worden. Ik had de reis zodanig gepland dat we zouden stoppen in Boedapest te Hongarije. Daar zou ik in een hotel overnachten zodat ik in één keer door kon naar Turkije. Zo gezegd zo gedaan, we reden door Oostenrijk naar Boedapest en stopten daar om uit te rusten. Dat beviel me wel, want het is toch wel 1000 kilometer rijden naar dat land. De volgende ochtend zijn we direct verder gegaan richting Servië waar we door Belgrado heen zijn gereden. Ook hier waren er een boel wegwerkzaamheden, maar goed, we gingen ook snel af van de snelweg doordat de vinkjes bij “tolwegen” uit stonden in mijn navigatie. Dit zorgde ervoor dat ik via Kosovo richting Macedonië moest gaan. Uiteraard had ik dit pas door toen ik in Kosovo belandde. Tot die tijd heb ik een stuk of 500 kilometer moeten rijden op een prachtige weg met een geweldige uitzicht over de groene bergen van Servië die door dorpen als Raska en Kraljevo ging. Echter, het had ook als nadeel dat het maar 1 strook besloeg én er veel vrachtwagens waren, waardoor je heel goed uit moest kijken bij het inhalen. Een foutje en je bent weg; zo gevaarlijk was het. Logisch ook, aangezien het een weg door de bergen is. Afijn, uiteindelijk reden we ook te hard en haalden we iemand in waar we niet mochten inhalen, waardoor de politie ons een halt toeriep. Een beetje praten, lachen, leuk doen en al omhelzend mochten we weer vertrekken, zonder ook maar iets te geven (geen geld, geen sigaret, niks). Hierbij wil ik hem bedanken. Ik weet niet hoe je heet, maar je was een topgozer. Bedankt maat.

    Ook interessant:  P+R

    Hierna kwamen we dus aan in Kosovo, wat ik best raar vond omdat ik dat niet had gepland. Dus ik moest ook even glimlachen toen de douane me vertelde dat we in Kosovo waren. Uiteindelijk hebben we een kleine honderd kilometer door dat land gereden, heel veel auto’s zonder kentekens, tanks en militaire kampen gezien. Ook een boel moskeeën in de buurt van Podgorica en Pristina waar een hoop moslims wonen. Wel tof om te zien, vond ik. Hierna hebben we nog een keer moeten stoppen omdat we te hard reden. 20 Euro betaald, omgekocht en weggereden, waarna we weer in Servië aankwamen. Niet heel raar als je de landkaart erbij pakt. Wel vreemd op dat moment, maar zoals gezegd niet geheel raar als je aardrijkskunde hebt gehad. Na deze landen kwamen we uiteindelijk aan in Macedonië waar ik nogmaals een politieagent heb moeten omkopen voor 10 Euro om door te mogen rijden. Macedonië is een klein land en het duurde ook niet heel lang voordat we in Griekenland aankwamen. Hier heb ik doorheen gevlogen, omdat er stomweg geen auto te zien was. De wegen waren fabuleus en er was geen hond te bekennen, dus de topsnelheid van mijn Citroën DS5 heb ik meerdere keren met gemak gehaald. Dan heb ik het nog niet gehad over de kustlijn die je doet watertanden. Eigenlijk was alles er perfect. Binnen 3 en een half uur was ik bij Ipsala; de iets minder gebruikte grenspoort tussen Griekenland en Turkije. Op dat moment voel je je uitermate blij en euforisch, wat ook logisch is, aangezien je je land hebt bereikt. Vanaf daar is het nog een kleine 700 kilometer rijden naar Ankara, welke door de fantastische wegen tussen Istanbul en Ankara makkelijk te doen is. Eenmaal thuis, dan is het uitrusten, uitrusten en nogmaals uitrusten en zeker ook terugkijken naar een prachtige avontuur.

    De heenreis was eigenlijk precies hetzelfde, maar dit keer besloot ik niet via Kosovo te gaan, maar de snelweg te nemen en dus via Nis naar Belgrado te gaan. Voordeel: het is de snelweg, dus je kunt gassen. Nadeel: om de honderd kilometer heb je een tolpoort, waar je 2.40 Euro moet dokken om er doorheen te kunnen rijden. Uiteraard is dit geen geld, maar het belemmert je wel om snelheid te maken omdat je constant moet stoppen. Voor de rest is er helemaal niets aan de hand. Geen rare fratsen, geen politie, geen gestoorde mensen die je van alles proberen te verkopen; neen, het was er zeer veilig. Heb eigenlijk in geen enkel land problemen gehad.

    Als ik nu terugkijk, dan denk ik aan Raska, Kraljevo, Podgorica, Boedapest, Nis, Thessaloniki, Kavala, de mooie wegen van Hongarije en alle bergpassen die we hebben moeten berijden. Ja, het is slopend, maar je krijgt er veel voor terug. Als je de kans hebt en je houdt van autorijden, dan raad ik het aan om te doen.

    +1
    0

Ik wil hier ook wat over zeggen

Geef me een andere volkab

Deel je kennis over met de auto naar Turkije en terug en verlicht

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*